Tarcza trumienna wrocławskiego cechu bednarzy

Ta 44-centymetrowa tarcza zdobiła kiedyś trumnę bednarza, czyli człowieka, który wykonywał naczynia z drewna. Jego narzędzia, beczka i rok śmierci – 1786, są widoczne w reliefie w cyzelowanym srebrze. Gdy umierał rzemieślnik, jego cech oddawał mu ostatni hołd. Podczas konduktu pogrzebowego z domu zmarłego do kościoła, a później na cmentarz, każdy powinien móc zobaczyć, która gildia go opłakiwała.

Przygotowywanie się do śmierci miało wtedy stałe miejsce w życiu. Inscenizacja pogrzebu była ważnym wydarzeniem społecznym. Jednym z zadań cechów rzemieślniczych było zawsze zapewnienie zmarłym członkom cechu pochówku w sposób odpowiadający ich statusowi. Dlatego kazali wykonać duże tarcze ze swoimi insygniami, które umieszczano po obu stronach trumny.

Pierwotnie tarcze trumienne były wykonane z drewna lub skóry. Szlachetne materiały i wyszukane techniki świadczyły o bogactwie cechu. W niektórych miastach, takich jak Norymberga czy Wrocław, od połowy XVII wieku używano srebra lub złota. Cech bednarzy zlecił wrocławskiemu złotnikowi Johannowi Ernstowi Braungartowi wykonanie tej tarczy w stylu rokokowym.