Krucyfiks

Podstawa sześcioboczna, wysoka, na nóżkach na nóżkach w kształcie żebrowanych kul, ustawiona na drewnianym, stopniowanym cokole. Na jej krawędziach pełnoplastyczne figury: św. Jana Chrzciciela, św. Jerzego, św. Katarzyny Aleksandryjskiej, św. Augustyna, św. Ambrożego i św. Dominika (?) oraz wolutowe uszaki z figurkami herm.

Trzon balaskowy z hermowymi uszakami w przewężeniach. Nodus zdobiony plastycznymi przedstawieniami pelikanów o rozpostartych skrzydłach, dziobiących się w piersi. Krzyż o trójlistnie zakończonych ramionach, z figurą Chrystusa, zwieńczony klejnotem w promienistej glorii. Od tylnej strony na ramionach krzyża okrągłe i owalne przeszklone puszki z relikwiami świętych. Całość powierzchni krucyfiksu zdobiona motywami ornamentów roślinnych wykonanymi jako nakładki dekorowane wielobarwnymi emaliami oraz bogato kameryzowana.

Krucyfiks powstał za rządów biskupa Karola Habsburga (1608- 1625), jako mniejsza wersja tzw. wielkiego krucyfiksu, jednego z najwybitniejszych dzieł Fabiana Nitscha, syna Paula, autora ołtarza głównego katedry wrocławskiej.